In Nederland is er sprake van een algemeen aanvaard gedoogbeleid ten aanzien van softdrugs. Dat er sprake is van een algemene aanvaarding van dit beleid strookt niet geheel met de realiteit. Indien burgers in hun (onmiddellijke) omgeving geconfronteerd worden met een gedoogde coffeeshop dan protesteren deze burgers tegen deze coffeeshop als iets wat onaanvaardbaar is. Daarnaast zijn er gemeenten in Nederland die zeggen in geheel niet te gedogen en dus geen coffeeshops hebben. Hoezo alom aanvaard gedoogbeleid. Ook de gemeenten die niet willen gedogen kunnen hun ogen niet sluiten voor het feit dat er ook in de eigen gemeente verslaafden aanwezig zijn. Dit brengt dan automatisch mee dat er ook sprake is van zogenaamde deal adressen.

Dat er iets moet gebeuren is duidelijk. Verslaving wordt in Nederland al lang gezien als een volksgezondheids probleem. Echter ook hier wordt, onder druk van het buitenland, nogal omslachtig mee omgegaan. In het verleden had de gemeente aanmerkelijk minder mogelijkheden om tegen het gebruik en handel in verdovende middelen op te treden. Nieuwe wetgeving in de Gemeentewet en in de Opiumwet (artikel 13b) hebben de mogelijkheden verruimt. Met name de burgemeesters hebben mogelijkheden gekregen om met deze nieuwe wettelijke bepalingen te handhaven. Het streven van de wetgever is om de burgemeesters nog meer bevoegdheden te geven. Burgers ondervinden door het beleid of ernstige overlast of hebben alleen maar gevoelens van onveiligheid. Hiertussen zit alles wat onze huidige maatschappij bezig houdt en dan met name de wel of niet optredende overheid om de burger wel of niet bij te staan.