En weer is de Nationale Ombudsman een zelfstandig onderzoek begonnen naar de gedragingen van het UWV.
Dit onderzoek richt zich op het gebeuren dat het UWV cliënten niet toestaat om gesprekken met de verzekeringsartsen op te nemen.
Daarnaast heeft het UWV aangegeven dat ook het openstellen van telefonische conferentieschakelingen met de belangenbehartigers niet meer wordt toegestaan.
Eerder heeft de Nationale Ombudsman uitgesproken dat het niet mee willen werken aan het openstellen van een telefonische conferentieschakeling een onbehoorlijke gedraging is van de zijde van het UWV.
Het UWV heeft naar aanleiding van dat standpunt een nieuw beleid vastgesteld en daarbij aangegeven dat iedere vorm van telefonische conferentieschakeling niet meer wordt toegestaan. Bijzonder daarbij is wel dat niet iedere UWV vestiging daar aan mee doet.
Met name de UWV artsen geven allerlei oneigenlijke gronden aan. Zoals alsof een UWV cliënt zijn of haar medische dossier maar even op het internet gaat zetten. Of dat een raadsman, die geheimhouding heeft, dat zou doen.  Het UWV verwijs nogal laconiek naar de medische rapportages van de artsen waarin alles duidelijk zou zijn beschreven van wat er allemaal besproken is. Het UWV gaat nu juist in dat kader volledig voorbij aan de wensen van vele UWV cliënten om de gesprekken op te nemen aangezien de medische rapportages juist geen juiste voorstelling van zaken geven. Er worden in de medische rapportages juist zaken weggelaten of sturing gegeven. In feite mag een dergelijke rapportage niet eens tot stand komen zonder dat deze eerst is voorgelegd aan de betreffende cliënt. En het UWV geeft aan dat indien een cliënt wel de mogelijkheid heeft om een gesprek op te nemen het UVW dat dan ook moet doen en dan moeten er weer allerlei zaken worden geregeld zoals de opslag van die gesprekken. Het UWV zou eens haar blikken kunnen werpen op diverse gemeenten waarbij de hoorzittingen van de bezwarencommissie worden opgenomen en diegene die het bezwaarschrift heeft ingediend krijgt daarvan dan een CD als bewijs.
Het UWV gaat volledig voorbij aan het feit dat indien een UWV cliënt zich wil laten bijstaan dat veel geld kost. De gevolmachtigde woont in de regel niet in de nabijheid van het desbetreffende UWV kantoor. Dus al die reiskosten en de aanwezigheid moeten dan door de cliënt van het UWV zelf worden betaald. Bij een telefonische conferentieschakeling is er geen sprake van reiskosten en kan de ondersteuning direct plaatsvinden door het via de telefoon meeluisteren en meepraten.
Het laatste woord is straks aan de Nationale Ombudsman.

Na de uitspraak van de Hoge Raad inzake het niet mogen heffen van leges op het verstrekken van Nederlandse identiteitsbewijzen heeft geleid tot een ware stromloop op deze identiteitsbewijzen.
De vraag is zo groot geworden dat de gemeenten geen identiteitsbewijzen meer leveren. Dit komt ten eerste dat de voorraad op is en ten tweede dat er per medio oktober 2011 sprake zal zijn van nieuwe identiteitsbewijzen. De nieuwe identiteitsbewijzen zullen ook gratis zijn.
Maar het stop leggen van het verstrekken van de identiteitsbewijzen kan voor een aantal UWV cliënten behoorlijk verkeerd uitpakken. Indien een UWV cliënt opgeroepen wordt om bij de UWV arts te komen of bij de arbeidskundige dan moet er bij de balie van het betreffende UWV kantoor een geldig legitimatiebewijs worden overgelegd. En daar valt een rijbewijs niet onder. Dus minimaal het Nederlandse identiteitsbewijs. Maar wat indien dat bewijs is verlopen of een nieuwe cliënt moet naar het UWV en heeft geen identiteitsbewijs. Naar het gemeentehuis lopen is geen optie omdat er daar geen meer worden verstrekt. De betreffende UWV cliënten komen dan tussen het wal en het schip terecht. Dat kan zelfs de uitkering kosten. Er is blijkbaar niet over nagedacht, noch door de regering, noch door de gemeenten, noch door het UWV hoe hier mee om te gaan. Komt u in de problemen stuur een mail naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. . Wij gaan u helpen.

Onder de kop "Landelijk actueel" wordt ingegaan op het voornemen van de minister en de regering om de griffierechten te verhogen.
De verhoging van de griffierechten gaat iedereen die te maken heeft met het UWV direct aan.
Het UWV zal deze exorbitante verhoging aangrijpen om alle bezwaren tegen besluiten van dit orgaan op voorhand al ongegrond te verklaren in de wetenschap de haar clienten de hoge kosten van de griffierechten toch niet kunnen betalen. De kosten van het op onvermogen procederen zijn al verhoogd en nu komt deze maatregel hier nog eens overheen.
Alle groeperingen die met het UWV te maken hebben dienen dat ook per direct actie te voeren tegen de plannen van deze minister en dit kabinet. Alle clienten van het UWV worden, misschien wel bewust, in rechte buitenspel gezet.
Zelfs de Nationale Ombudsman geeft aan dat het een slecht voorstel is en verwijst zelfs naar de procedures inzake het UWV.

Het UWV als organisatie is in feite een ongeorganiseerde bureaucratische organisatie waarbij niet alleen de ene hand niet weet wat de andere doet maar de organisatie dusdanige gaten vertoond dat van de ene hand de ene vinger nog niet weet wat de andere vinger van die zelfde hand doet.
De UWV vestigingen leren ook niet van elkaar. Dat betekent in juridische zin dat iedere vestiging per voorkomend geval door JEEJAR geconfronteerd moet worden met uitspraken van de rechterlijke macht of de Nationale Ombudsman.
Er worden fouten gemaakt en mensen tot bijna waanzin gedreven met enorme gevolgen indien deze betrokkenen niet voor hun recht opkomen. Een besluit van het UWV waartegen geen bezwaar en zo nodig beroep tegen is aangetekend wordt dan onherroepelijk. Ook al blijkt later dat het besluit dus gewoon op onjuiste gronden is genomen. Het UWV blijft er dan bij dat het besluit onherroepelijk is.
Van deze zijde kan er dan ook niet genoeg worden benadrukt dat tegen een negatief besluit van het UWV altijd een bezwaarschrift moet worden ingediend.
Het komt ook regelmatig voor dat UWV cliënten met brieven van het UWV worden geconfronteerd,  en met name brieven van arbeidskundigen of re-integratie medewerkers, die zich schuldig maken aan het opvoeren van druk en het stellen van verplichtingen in die brieven  en zelfs met sancties (straffen) dreigen, zonder dat daar een rechtsgrondslag voor is. Dat is cliënten bang maken zonder formele besluitvorming. Tegen dat soort brieven kan alleen een klacht worden ingediend.
Daarnaast heeft deze regering er voor gezorgd dat er een soort heksenjacht is ontstaan ten aanzien van terugvorderingen terwijl ook in die gevallen de terugvordering tot stand is gekomen door fouten van de zijde van het UWV zelf.
Deze regering snapt er niets van en met name niet dat veel UWV cliënten niet mondig genoeg zijn om voor hun rechten op te komen. Rechten die zij wel hebben en die zonder gevolgen voor het UWV met voeten worden getreden. Er zijn er maar weinig die voor hun rechten opkomen of zich laten bijstaan. Maar diegenen die dat wel doen of laten doen hebben daarbij veelal succes.
Dus voor alle UWV cliënten geldt dien bezwaar in bij een negatieve besluitvorming door het UWV.

In het hieronder geplaatste artikel is al een deel aangegeven hoe zaken kunnen lopen. Hierbij een nadere uiteenzetting met daarin met name de medische beperkingen van de betrokkene waar het UWV in eerste aanleg zo overheen is gestapt.

Van volledig arbeidsgeschikt, naar deels arbeidsongeschikt naar een IVA uitkering. In het zicht van de rechtbank Leeuwarden en dat voor de tweede keer en dan met drie beroepszaken is het UWV eindelijk tot het inzicht gekomen dat ze het vanaf het begin fout hebben gehad.
Wat was er voor nodig om het gelijk te krijgen. In eerste aanleg een Belgische professor die zeer adequaat reageerde op de reacties van de bezwarenverzekeringsarts van het UWV die dacht het beter te weten dan de professor.  De rechtbank had in dat kader ook bedenkingen bij die opstelling van de zijde van het UWV. Tenslotte is dat uitgemond in een door de rechtbank Leeuwarden aangewezen onafhankelijke psychiater die de vloer aan heeft geveegd met zowel de eerste arts als de bezwarenverzekeringsarts van het UWV. En zelfs toen probeerde de bezwarenverzekeringsarts nog het gelijk aan zijn zijde te krijgen door zelfs op deze specialist commentaar te durven leveren. Hierop heeft JEEJAR de zaak in een reactie richting de rechtbank binnen de proporties gebracht waarbinnen ze thuishoren. UWV artsen zijn geen specialisten en daarmee hebben ze te leren leven ook al lijkt dat heel moeilijk te zijn. Over deze zaak kan een boek worden geschreven en vooral ten aanzien van de zowel lichamelijke als psychische gebreken van de betrokkene. Kunt u zich voorstellen. Drie jaar geleden was het UWV van mening dat deze betrokkene gewoon aan het werk zou kunnen.
Een kleine uitwijding over de problemen van deze betrokkene.
Hij lijdt aan narcolepsie, met cataplexie, met geen reactie op de huidige beschikbare medicatie. Het kenmerkende symptoom van narcolepsie is slaperigheid en haast onbedwingbare slaapaanvallen overdag. Cataplexie aanvallen kunnen worden veroorzaakt door plotselinge veranderingen in de omgeving of door boosheid of tijdens het lachen. Eén van de bijkomende symptomen een verminderde visus met een variatie waardoor een opticien niet de mogelijkheid heeft om de juiste visus te bepalen. Er is sprake van  vergroeiing in de heup die in het laatste jaar, zoals medisch is vastgesteld, is toegenomen. Er is vastgesteld dat er sprake is van 5mm botgroei en daaruit voortvloeiend pijn in de heup. Lopen met een stok is daardoor noodzakelijk geworden. CARA (Chronische Aspecifieke Respiratoire Aandoeningen),
Adipositas of in fatsoenlijk Nederlands gezegd, zwaarlijvigheid met achterliggende oorzaak medicijngebruik, vocht vasthouden en een niet goed werkend darmenstelsel. Door middel van een chirurgische ingreep aan verkleving van de darmen geholpen. Urineretentie met daardoor de regelmatige terugkomende blaasontsteking waarbij in totaliteit ook nog eens een vergroting van de prostaat is geconstateerd. Daarnaast is er sprake van het prikkelbare darm syndroom zonder directe invloed hierop te kunnen hebben. Deze medische beperkingen worden dan nog eens in totaliteit versterkt door ernstige psychische problemen. Waarbij de door de rechtbank aangewezen psychiater over duidelijk heeft aangegeven dat zowel de lichamelijke gebreken als de psychische problemen niet los van elkaar kunnen worden gezien maar één totaal beeld vormen.
De vraag blijft. Waarom moest die allemaal drie jaar duren. Psychisch heeft de hele procedure onherstelbaar leed toegebracht aan betrokkene. Dit soort praktijken moet een halt worden toegeroepen. Maar de regering en het parlement kijken alleen nog maar naar de eurocenten en niet meer naar de mensen.

Het zal velen een bekend verhaal zijn. Het vechten tegen het UWV is als het vechten tegen een veelkoppig monster. Het begint altijd bij het eerste gesprek met de zogenaamde primaire verzekeringsarts van het UWV. In de regel is de dossierkennis minimaal, ondanks dat er dan aangegeven wordt dat de arts het dossier kent. Soms er zelfs helemaal geen dossier kennis en gaat het verhaal over van alles behalve over de klachten van de client. Deze primaire artsen laten structureel achterwege om nadere informatie op te vragen bij de behandelende sector van een client. Vervolgens moet er dan een bezoek worden gebracht bij de arbeidskundige die dan aangeeft dat de primaire arts een FML (Functionele Mogelijkheden Lijst) heeft opgesteld waarin al dan niet medische beperkingen worden genoemd. Noch de bevindingen van de arts noch de FML worden voor het bezoek aan de client toegezonden zodat er in de regel sprake is van een soort overval techniek.
De arbeidskundige heeft dan het zo vermaarde CBBS (Claimbeoordeling en Borg Systeem) geraadpleegd en daaruit rollen dan vervolgens diverse functies die de client nog zou kunnen uitoefenen. En voor de goede orde. Deze functies zijn geen functies waarvoor een vacature bestaat maar geven alleen gangbare functies aan.
Een client van het UWV voelt zich dan al lang overvallen. Als dan eindelijk een blik kan worden geworpen in de  medische advisering dan zal veelal worden geconstateerd dat er van alles ontbreekt hetgeen bij de primaire arts naar voren is gebracht. En natuurlijk ontbreeks belangrijke informatie van de specialisten.
Tenslotte wordt het geheel van primaire arts en arbeidskundig oordeel in een besluit vervat.
Er rest een client dan ook niets anders dan op dat besluit te wachten en dan BINNEN 6 WEKEN in bezwaar te gaan. Tijdens de bezwarenprocedure herstelt het UWV het niet opvragen van gegevens bij de huisarts en specialist. Dat bewuste foutje wordt dan, omdat de Algemene wet bestuursrecht daartoe de mogelijkheid geeft, rechtgestreken. Maar het structureel niet opvragen van gegevens door primaire artsen is verworden tot misbruik van wetgeving zonder dat daar een sanctie op staat.
En de bezwarenarts doet dan de hele zaak, inclusief de nieuwe gegevens van de specialisten nog eens over. Maar daarbij wordt veelal gewoon het rapport van de primaire arts gevolgd met als gevolg dat het bezwaarschrift ongegrond wordt verklaard.
En het kan natuurlijk heel gek gaan lopen.
Een medisch specialist (in dit geval een professor) heeft aangegeven dat een client niet kan werken. De bezwarenverzekeringsarts is van mening dat hij het beter weet dan de professor. De zaak komt tenslotte voor bij de rechtbank, waarbij de bezwarenverzekeringsarts weer de professor ter zijde probeert te schuiven, echter deze professor op verzoek van JEEJAR snel reageert op het betoog van de bezwarenverzekeringsarts, waardoor de rechtbank zich in gerede afvraagt wat er allemaal aan de hand is. Het verzoek van JEEJAR aan de rechtbank om dan maar een onafhankelijk medisch specialist in te schakelen wordt door de rechtbank ingewilligd. Tenslotte wordt er na een geruime tijd nog een extra specialist, in deze een psychiater door de rechtbank ingeschakeld. Deze laatste specialist maakt behoorlijk hakhout van de rapportages van zowel de primaire als de bezwarenverzekeringsarts. En toch verweert de bezwarenverzekeringsarts zich tegen dat oordeel. Hierop heeft JEEJAR aan de rechtbank gevraagd om die stelling van de bezwarenverzekeringsarts te beoordelen met de verwijziging dat de bezwarenverzekeringsarts geen specialist is.
Tenslotte is het UWV, na ruim 2,5 jaar tot een eigen oordeel gekomen en erkent haar fouten. De betrokkene wordt na ruim 2,5 jaar alsnog een volledige arbeidsongeschiktheidsuitkering toegekend met daarbij de conclusie dat het nooit meer beter met hem zal gaan (IVA) uitkering. En u kunt er van uitgaan dat zowel de medische als de psychische omstandigheden van de betreffende persoon enorm slecht zijn en de betrokkene een leven heeft die niemand een ander zal willen toewensen. Maar van het UWV moest de betrokkene 2,5 jaar geleden nog gewoon voor een deel aan het werk.

Iedereen die met het UWV in aanraking komt dient rekening te houden met het volgende:

1.  ga nooit alleen naar het UWV. Neem altijd iemand mee die notities kan maken;

2.  zorg dat medische specialisten achter u staan;

3.  maak altijd bezwaar tegen een besluit van het UWV.

Punt 1. is er voor om te zorgen dat u er niet alleen voorstaat tijdens de gesprekken met de UWV arts of arbeidskundige. Velen zullen merken dat hetgeen met de arts of arbeidskundige is besproken op een andere wijze is verwoord door de arts of arbeidskundige. Het komt nogal eens voor dat het geschetste ziektebeeld in de rapportages niet weer te vinden is en er dus in rapportages bewust zaken worden achtergehouden of op een andere manier worden uitgelegd dan in het gesprek met de arts of arbeidkundige naar voren is gebracht. Accepteer niet zo maar vragen over uw privé leven.

Punt 2. is van het meeste belang. Indien u geen specialisten, naast uw huisarts, achter heeft staan, heeft het vechten tegen het UWV geen zin.

Punt 3. is een noodzakelijk kwaad, omdat het UWV bij de eerste besluitvorming geen inhoudelijk onderzoek doet en geen navraag verricht bij de huisarts of specialist. Het UWV doet dit bewust in de wetenschap dat in de bezwarenfase deze bewuste fout hersteld kan worden zonder dat dit het UWV kan worden aangewreven.

                   BEZWAAR MAAK ALTIJD BEZWAAR, ALTIJD.

In bezwaar moet het UWV een volledig heroverweging maken. In de bezwarenfase moet het UWV de specialisten, waar u onder behandeling staat, om een diagnose vragen.
Het wil nog wel eens voorkomen dat UWV artsen een andere mening zijn toegedaan dan de specialist. Dit kan dus niet. UWV artsen zijn geen specialisten.
En ga ook NOOIT alleen naar een hoorzitting naar aanleiding van het ingediende bezwaarschrift. Neem ALTIJD iemand mee.
Bent u het niet eens met de beslissing op het bezwaar ga dan altijd in beroep. Een onafhandelijke rechter gaat dan de zaak beoordelen.

Bij het zogenaamde duiden van functies door het CBBS (Claimbeoordelings-  en Borgsysteem) wordt er geen enkele rekening gehouden met de vrijheid van beroepskeuze. Verplichten tot prostitutie mag dan nog net niet. Maar wel het opdragen van werk naar een pluimveeslachterij. Dus opdragen om mee te werken aan het doden van dieren. Persoonlijke bezwaren spelen geen rol.  De rechtbank Rotterdam is volledig aan het verweer voorbij gegaan dat de betrokkene die in beroep was gegaan niet tegen het doden van dieren kan en ook niet tegen bloed. De rechtbank heeft hiervan geen letter in de motivering meegewogen (Reg.nr.: AWB 09/1062 WAO-T2).  De betrokkene is na het ongegrond verklaren van zijn beroepschrift kort daarop weer in de Ziektewet gegaan. Betrokkene leidt aan “Tinnitus” (Voor informatie hierover kunt u terecht bij www.nvvs.nl/tinnitus).
In het kader van de Ziektewet werd zowel door de verzekeringsarts als de arbeidskundige nogmaals gewezen naar de functie van medewerker pluimveeslachterij. En het wel of niet verplicht kunnen worden om dieren te doden is volgens de arbeidskundige een zaak van de politiek.
Daarnaast kon de betrokkene nog wel werken in een fabriek waar printplaten in elkaar worden gezet. Of hij wel of niet met een soldeerbout kan omgaan is van geen belang.
Hiermee wordt de omvang en de gevolgen van het  CBBS steeds duidelijk zichtbaarder. De Centrale Raad van Beroep heeft aangegeven te kunnen instemmen met deze werkwijze en het CBBS. Het wordt tijd dat de Centrale Raad van Beroep zich is wat beter gaat buigen over de feitelijke inhoudelijkheid van de functies die dat systeem te voorschijn haalt.
En “Tinnitus” en net als CVS/ME een niet direct objectiveerbare ziekte. Helaas bestaat voor deze aandoening geen protocol waaraan UWV artsen zich dienen te houden. Voor hen bestaat “Tinnitus” niet. De gevolgen voor een ieder die het heeft kunnen enorm zijn. En de psychische schade kan leiden tot een gevaarzetting voor diegene die het heeft en voor zijn of haar omgeving.

JEEJAR heeft een niet onbelangrijke overwinning behaald bij de Nationale Ombudsman tegen het UWV. De Nationale Ombudsman heeft daarbij geoordeeld dat de gedraging van het UWV niet behoorlijk is geweest.
JEEJAR die vele cliënten bijstaat tegen de besluiten van het UWV vraagt in de diverse fases, zoals een primair onderzoek bij de UWV arts of tijdens de bezwarenfase bij het UWV, om tijdens de zogenaamde hoorzitting, cliënt door middel van een telefonische conferentieschakeling, te mogen bijstaan. De zetel van JEEJAR is in Almelo gevestigd. En voor cliënten die elders in het land wonen is het natuurlijk aanmerkelijk kosten besparend, indien de vertegenwoordiger van JEEJAR niet een lange reis moet afleggen om een cliënt te kunnen bijstaan. Dat brengt onnodig veel kosten met zich mee. Tijdens de telefonische conferentieschakeling kan de vertegenwoordiger mee luisteren en mee praten tijdens het onderzoek bij de primaire arts of tijdens die hoorzitting. De hoorzitting, die eigenlijk de naam van hoorzitting niet zou mogen dragen, omdat het door veel UWV vestigingen wordt gezien als een spreekuur bij de bezwarenverzekeringsarts.  Dus een nagenoeg zelfde situatie als bij de primaire verzekeringsarts.
In het onderhavige geval wenste een primaire verzekeringsarts niet mee te werken aan het verzoek van JEEJAR om voor een telefonische conferentieschakeling te zorgen. In eerste aanleg verdedigde de arts zich met de opmerking dat hij en dus het UWV niet over dergelijke apparatuur zou beschikken. Een stelling die geen hout kon snijden omdat andere UWV vestigingen bij eerdere verzoeken wel mee hebben gewerkt. Tegen de stelling van de arts is een klacht ingediend. Ten aanzien van de apparatuur werd de klacht door het UWV gegrond verklaard. Maar de UWV kwam met een nieuwe negatieve stelling. Het medische geheim van de cliënt zou niet gewaarborgd zijn. De hele zitting zou zelfs opgenomen kunnen worden en publiekelijk naar buiten gebracht kunnen worden.  De stelling van het UWV gaat daarbij volledig voorbij aan de geheimhouding die JEEJAR ten opzichte van de medische gegevens van een cliënt heeft. Tegen het negatieve oordeel van het UWV heeft JEEJAR een klacht ingediend bij de Nationale Ombudsman en het uiteindelijke oordeel van de Nationale Ombudsman is meer dan duidelijk. De gedraging van het UWV is niet behoorlijk en wordt geacht in strijd te zijn met het redelijkheidsvereiste.
Voor al diegenen die zich willen laten bijstaan en de kosten zo laag mogelijk willen houden is dit een zeer belangrijk oordeel van de Nationale Ombudsman.