In Nederland is al een aantal jaren de roep naar deregulering. In die zelfde jaren is er echter een enorme hoeveelheid, vooral landelijke regelgeving, bijgekomen.
Ondernemers kijken veelal niet verder dan hun omgeving en de plaatselijke regelgeving en vergeten daarbij de landelijke regelgeving omdat daar niet zoveel winst te behalen valt. Er komt alleen maar bij en gaat niets af. Alleen de Wabo “Omgevingsvergunning” zou een vereenvoudiging moeten gaan betekenen. De tijd zal het leren.
Ondernemers staren zich nogal eens blind op plaatselijke regelgeving die een belemmering zou vormen. In sommige gevallen zit daar een waarheid in en is er sprake van een over bevraging aan gegevens die een gemeente zelf simpel boven tafel kan halen of zelfs al in eigen bezit heeft. En indien er ergens problemen ontstaan is het die zelfde gemeente die snel is met het maken van nog meer regels om die vermeende problemen in te dammen.
Het roepen van de plaatselijke MKB’s behoren de gemeenten er toe aan te zetten dat er minder regels komen. Dat zou dan in overleg moeten. Maar veelal is het een eenzijdige exercitie van de gemeente zelf die zorgt voor de aanpassing van de regels. Resultaat onduidelijkheid over wat er nu wel of niet mag en het gevoel dat er met meerdere maten wordt gemeten. De ene ondernemer mag schijnbaar meer dan de andere.
Het gewin ligt echter maar voor een klein deel bij de gemeenten.
Het MKB doet er beter aan zich richting landelijke wetgever te begeven en om de enorme hoeveelheid aan landelijke regels te laten verminderen.

De voorstellen van het MKB om de Algemeen Plaatselijke Verordening aan te passen heeft veel tegenstand opgeroepen. Vereenvoudigen van de manier waarop vergunningen worden verleend betekent een enorme toename van die regels om alles in te sluiten en alles toepasbaar te maken. Daarmee zijn die regels niet meer op maat en vooral niet meer overzichtelijk. Daar kan een ondernemer toch ook niet op zitten te wachten.

Hoewel op de diverse departementen in Den Haag en vooral op die van Economische Zaken wordt gewerkt om tegenstrijdige regelgeving te voorkomen produceren die zelfde departementen bijna dagelijks nieuwe regelgeving. Er wordt een mooie show gemaakt met flutiele zaken zoals of een deur van een pand naar buiten of naar binnen moet draaien. Wezenlijke zaken komen niet aan bod. De omgevingsvergunning wordt gepresenteerd als de oplossing terwijl er een groot gevaar in schuilt en dat is die van vertraging, zie omgevingsvergunning. En dan nog iedere gemeente afzonderlijk. Iedere gemeente kent weer zijn eigen regels. Maar ook iedere gemeente is gebonden aan landelijke en Europese regelgeving. Er zijn maar weinig gemeenten die dit alles naar behoren kunnen uitvoeren. En tenslotte komt nog het plaatselijke bestuurlijke belang dat soms dwars tegen alle regels besluiten neemt. Het wel of niet meewerken van gemeentebesturen aan bouwplannen op grond van zogenaamde artikel 19 Wet op de Ruimtelijke Ordening procedures grenst soms aan volstrekte willekeur. Er zijn maar weinig gemeenten die daarvoor beleid hebben vastgesteld. Een neen van een gemeente in dat soort gevallen is dan ook vaak aanvechtbaar!!

De Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft uitgesproken dat de gemeente het bestemmingsplan moet handhaven. Een ondernemer kan verwijzen naar vergelijkbare situaties waar de gemeente blijkbaar niet handhaaft of dat er jaren door de gemeente is gedoogd. Dit kan hem volgens de rechter echter niet helpen. Ook al heeft de gemeente vergunning verleend op de grond van de plaatselijke APV en ontheffing verleend op grond van de plaatselijke verordening op de winkelsluitingstijden dan nog mag die zelfde gemeente handhavend optreden ten behoeve van een andere maar hogere wettelijke regeling.

Er is duidelijk sprake van willekeur, maar u als ondernemer krijgt het probleem voor de kiezen en bent afhankelijk van de goed willendheid van de gemeente. Mail Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Als ondernemer hebt u te maken met een overvloed aan regelgeving. U dient nagenoeg alles wat u doet een ontheffing of vergunning te hebben. En op het moment dat u ook maar iets aan de bedrijfsvoering wenst te veranderen u ook dan weer gehouden bent om nieuwe ontheffingen of vergunningen of wijzigingen daarvan aan te vragen. Hierbij dient u voor de door de overheid verrichte werkzaamheden diep in de buidel te tasten.

Hebt u het voornemen om een evenement te organiseren. Hiervoor moet u een vergunning aanvragen op basis van de Algemeen Plaatselijke Verordening (A.P.V.) Iedere gemeente gaat op zijn eigen manier om met deze plaatselijke regelgeving en nog meer met de voorschriften die bij een dergelijke vergunning worden opgelegd. Bij u als ondernemers doet zich dan vooral het probleem voor dat u een idee hebt dat u direct wilt omzetten in daden. De gemeente echter zal eerst intern en met haar directe partner de politie uw aanvraag willen bekijken en daarmee is in de regel veel tijd gemoeid. De overheid als stroperige factor bij uw succes. En pas er voor op dat u niet verward raakt door tegenstrijdige regelgeving waarbij niet alleen ambtenaren de weg kwijt zijn maar zelfs rechters over de regels heen struikelen.

De MKB en de staatssecretaris hebben een product afgeleverd dat een vereenvoudiging moet beteken van de APV. Hierbij is er alleen gekeken naar die regels die de ondernemers aangaan. Zowel het MKB als de staatssecretaris begeven zich met het voorstel op glad ijs. Er wordt zelfs een nieuw bestuursrechtelijk fenomeen ingevoerd, namelijk die van de schorsing van iets wat op grond van de APV van rechtswege is vergund. Dit roept weer nieuwe rechtsvragen op in het kader van de uitvoering en handhaving en geen ondernemer die daar op zit te wachten. Tevens moet een deel van de niet alcoholverstrekkende horeca vrij worden gesteld van een vergunningplicht. Dit brengt dan weer een uitzichtloze discussie met zich mee of een bepaalde onderneming er nu wel of niet onder valt. Het maken van reclame moet eenvoudiger in de trent van het mag maar doen moet u wel aan de diverse eisen voldoen en u blijft gewoon precario betalen. En als zich niet aan de eisen voldoet dan hebt u alsnog weer de gemeente in uw nek of een bestuurlijke boete op uw dak. Is er een verschil met een vergunningplicht. Ja. Zelfde eisen, zelfde betalingsverplichting en zelfde risico om aangepakt te worden, maar met dien verstande dat de handhavers meerdere keren bij u komen vragen wie u dan eigenlijk wel niet bent.

Het voorstel dat na het verstrijken van een termijn een vergunning van rechtswege is verleend geeft een schijnbeeld. Als de vergunning namelijk niet past binnen de wettelijke regels of op grond van de wet gemaakte beleid dan kan de vergunning niet van rechtswege zijn verleend. En wat te denken van de zogenaamde derde belanghebbende, bijvoorbeeld uw buurman/vrouw ondernemer, de nabij wonende burger en belangengroepen. Die hebben allen, op grond van de Algemene Wet Bestuursrecht, het recht om vooraf te worden gehoord als zij met een situatie worden geconfronteerd waarop zij niet zitten te wachten. Dat is trouwens een recht van een ieder en ook het recht van een ondernemer om de reageren op situaties. Door weer diverse uitzonderings situaties op te nemen wordt het alleen maar ingewikkelder en gemeenten zullen zich niet snel laten terugdringen als een soort achtervang om naderhand de problemen te moeten oplossen.

Dit soort voorstellen lost niets op. Wat wel iets oplost is het stroomlijnen van de vergunningen binnen de overheid. Eén keer een aanvraag met één keer uw gegevens en aankruisen waar u gebruik van wilt maken en dat desnoods met een vergoeding naar de ondernemer toe als de gemeente de vergunningen binnen een paalde termijn heeft afgehandeld. En denk er aan betalen moet u toch.