Dreigingsniveau:
L A A G
Verhoging van de griffierechten aantasting van de rechtsstaat.
woensdag, 14 september 2011 19:19
Het heffen van griffierechten zou op zich al ter discussie moeten staan, omdat het een drempel opwerpt voor de burger om haar of zijn recht te halen.
De stap die de regering thans wil maken is een directe aantasting van onze rechtsstaat waarbij de toegankelijkheid tot de onafhankelijke rechter wordt geblokkeerd
Alle mooie woorden van de minister van Veiligheid en Justitie ten spijt. Blijkbaar wil deze minister er dan vervolgens weer een ondoorzichtig systeem op loslaten waarbij er eerst weer een inkomenstoets moet plaatsvinden.
En wie gaat daarvan dan de realiteit weer toetsen. Nog meer onnodige administratie.
Het lijkt er echter op dat de regering een verborgen agenda heeft. Al die burgers die tegen de overheid bewaar- en beroepschriften indienen moeten worden gestopt.
De minister wil er vanaf dat burgers om de minst of geringste zaken naar de rechter kunnen stappen. Een volstrekt onbegrijpelijk standpunt. Wanneer is iets te klein om er tegen te procederen. Niets toch.
Eén kilometer te hard op een weg is goed voor een boete en dat toch ook maar een kleine overtreding.
De verborgen agenda zit hem bij de overheid zelf. Zoals gemeenten en bijvoorbeeld het UWV die fout op fout stapelen en bij het doorgaan van de plannen van de minister de lachende derde worden.
Wie gaat er straks nog tegen een overheids handeling in beroep. Dus zullen de gemeenten en het UWV alle ingediende bezwaarschriften ongegrond verklaren in de wetenschap dat die burger toch niet naar de rechter zal stappen, gelet op de kosten.
En daarmee komt er dan een einde aan de rechtsstaat. Laat de minister eens nakijken hoeveel burgers er bij de rechter gelijk hebben gekregen inzake het overheids handelen. Daar komt de realiteit van het procederen naar voren.
En wat natuurlijk helemaal in strijd is met de rechtsgelijkheid is het feit dat de rechtsgang dan alleen nog openstaat voor die rijk genoeg zijn. En dat is terug naar een tijd van lang vervlogen maar blijkbaar terugkerende tijden.
Charles de Montesquieu en de bedenkers van de trais politica liggen in hun graf te draaien. De wetgevende en uitvoerende macht beknotten de rechtsprekende macht en de toegankelijkheid van de burger tot die onafhankelijke rechtspraak.
Het is nu aan de Tweede Kamer om dit volstrekt onduldbare voorstel van tafel te vegen. Of moet, als laatste redmiddel, de Koningin haar goedkeuring aan deze wet onthouden door het weigeren van de contraseign. Als dat zo is dan zal alle kritiek rondom het Koningshuis onmiddellijk verstommen.
De stap die de regering thans wil maken is een directe aantasting van onze rechtsstaat waarbij de toegankelijkheid tot de onafhankelijke rechter wordt geblokkeerd
Alle mooie woorden van de minister van Veiligheid en Justitie ten spijt. Blijkbaar wil deze minister er dan vervolgens weer een ondoorzichtig systeem op loslaten waarbij er eerst weer een inkomenstoets moet plaatsvinden.
En wie gaat daarvan dan de realiteit weer toetsen. Nog meer onnodige administratie.
Het lijkt er echter op dat de regering een verborgen agenda heeft. Al die burgers die tegen de overheid bewaar- en beroepschriften indienen moeten worden gestopt.
De minister wil er vanaf dat burgers om de minst of geringste zaken naar de rechter kunnen stappen. Een volstrekt onbegrijpelijk standpunt. Wanneer is iets te klein om er tegen te procederen. Niets toch.
Eén kilometer te hard op een weg is goed voor een boete en dat toch ook maar een kleine overtreding.
De verborgen agenda zit hem bij de overheid zelf. Zoals gemeenten en bijvoorbeeld het UWV die fout op fout stapelen en bij het doorgaan van de plannen van de minister de lachende derde worden.
Wie gaat er straks nog tegen een overheids handeling in beroep. Dus zullen de gemeenten en het UWV alle ingediende bezwaarschriften ongegrond verklaren in de wetenschap dat die burger toch niet naar de rechter zal stappen, gelet op de kosten.
En daarmee komt er dan een einde aan de rechtsstaat. Laat de minister eens nakijken hoeveel burgers er bij de rechter gelijk hebben gekregen inzake het overheids handelen. Daar komt de realiteit van het procederen naar voren.
En wat natuurlijk helemaal in strijd is met de rechtsgelijkheid is het feit dat de rechtsgang dan alleen nog openstaat voor die rijk genoeg zijn. En dat is terug naar een tijd van lang vervlogen maar blijkbaar terugkerende tijden.
Charles de Montesquieu en de bedenkers van de trais politica liggen in hun graf te draaien. De wetgevende en uitvoerende macht beknotten de rechtsprekende macht en de toegankelijkheid van de burger tot die onafhankelijke rechtspraak.
Het is nu aan de Tweede Kamer om dit volstrekt onduldbare voorstel van tafel te vegen. Of moet, als laatste redmiddel, de Koningin haar goedkeuring aan deze wet onthouden door het weigeren van de contraseign. Als dat zo is dan zal alle kritiek rondom het Koningshuis onmiddellijk verstommen.