Gemeenten in Nederland leggen ieder jaar aan iedere eigenaar een belastingaanslag op ten aanzien van de economische waarde van de woning de zogenaamde wet WOZ (hierna WWOZ).
Bij het vaststellen van die waarde wordt door de gemeenten altijd verwijzen naar zogenaamde vergelijkbare objecten, in deze andere woningen. Echter die vlieger gaat slecht zelden echt op. De gemeente appelleert daarbij aan het gelijkheidsbeginsel. Echter om het gelijk aan te kunnen tonen moet de gemeente de situatie behoorlijk goed kunnen onderbouwen. Dit vindt echter altijd maar minimaal plaats. De verwijziging naar de zogenaamde vergelijkbare woningen vindt de gemeente in de regel voldoende. Maar voor de burger betekent dit dat die zogenaamde gelijkheid moet worden aangevochten. Het ene huis is het andere niet en niet alleen de ligging van een huis speelt mee en zelfs niet alleen de prijs waarvoor de vergelijkbare woning, recent, is verkocht. Neen. Belangrijker is hoe de staat van onderhoud is en vooral hoe het er binnen uit ziet. Denk aan luxe badkamer en keuken. En alle andere extra’s die een woning veel meer waar kunnen doen laten zijn. Nu laat de gemeente woningen taxeren en daarbij wordt in de regel dan ook de binnenkant meegenomen. Dus voor de burger die het met een aanslag niet eens is dan maar de taxatierapporten van die vergelijkbare woningen opgevraagd. Echter daar gaat het dan fout. In het kader van de WWOZ geldt de Wet openbaarheid van bestuur niet. Op grond van artikel 40 eerste lid van de WWOZ kunnen gegevens worden opgevraagd door diegene die kan aantonen uit hoofde van de belastingheffing te zijnen aanzien een gerechtvaardigd belang te hebben bij de verkrijging daarvan. Maar nu komt het. Indien de gemeentelijke belastingambtenaar en dus in feite het college weigert om die gegevens te verstrekken kan daar, gelet op artikel 26 eerste lid Algemene Wet Rijksbelastingen kan tegen de weigering om de gevraagde gegevens te verstrekken geen bezwaar laat staan tegen een afwijzing beroep kan worden ingesteld. Dat is de mening van de rechtbank Almelo bij uitspraak van 7 december 2011. Bijzonder is wel dat de Afdeling Bestuursrechtspraak bij uitspraak van 17 september 2003 wel inhoudelijk op een zelfde verzoek een vonnis heeft gewezen en het met geen woord gehad heeft over het door de rechtbank Almelo naar voren gebrachte “gebrek” (zie LJN: AK4040). Nog meer bijzonder is dat tijdens de parlementaire behandeling van de WWOZ dit onderwerp nadrukkelijk naar voren is gekomen en daarbij het volgende naar voren is gebracht: “indien het redelijk is dat aan derden het waardegegeven ter beschikking wordt gesteld. Dit met het oog op de mogelijkheid voor de burger om in de praktijk te kunnen toetsen of het college van burgemeester en wethouders het gelijke ook gelijk behandeld, in casu gewaardeerd heeft” (memorie van toelichting Tweede Kamer, vergaderjaar 1992-1993, 22 885, nr. 3, paragraaf 11).
De wetgever is er dus van uitgegaan dat die beperkte verstrekking wel degelijk tot de mogelijkheden behoort en ook de Afdeling Bestuursrechtspraak is daarbij bij de uitspraak van 17 september 2003 uitgegaan.
Dus verdient het om tegen de uitspraak van de rechtbank Almelo in hoger beroep te gaan. Indien de Afdeling Bestuursrechtspraak zogenaamd omgaat en met de rechtbank meegaat dan moet de wetgever aan het werk. Ook is het trouwens mogelijk om in beroep bij de rechtbank tegen een WWOZ aanslag om daar aan te geven dat er bij het college van burgemeester en wethouders geen sprake is van het toepassen van het gelijkheidsbeginsel. Op grond daarvan kan de rechtbank dan de taxatierapporten bij de gemeente opvragen en die kunnen dan weer door worden gegeven aan de burger die in beroep is gegaan. Maar het geheel verdient duidelijk geen schoonheidsprijs.

De Ministers van Veiligheid en Justitie en van Volksgezondheid, Welzijn en Sport hebben een wetsvoorstel aan de Tweede Kamer aangeboden met een wel zeer bijzondere inhoud.
De doelstelling is om growshops te verbieden. De growshops worden niet omschreven. Neen, de vermeende dader, wordt iets in de mond gelegd.
De ondernemer die stoffen of voorwerpen verkoopt “waarvan hij weet of ernstige reden heeft om te vermoeden” dat die stoffen of voorwerpen worden gebruikt om hennep te kweken.
De Ministers willen blijkbaar kijken in het hoofd van de betrokken ondernemer en kunnen daarbij de gedachten lezen van die ondernemer.
In feite zal iedere vorm van vervolging struikelen op een ontkennende verdachte. Iedere ondernemer die aangeeft geen enkel vermoeden te hebben wat er met de spullen gebeurd die hij verkoopt is onschuldig.
Daar staat dan tegenover dat iedereen weet dat de spullen “kunnen” worden gebruikt voor de kweek van hennep. Maar dan kan ook  bij de Gamma, Praxis, kwekerijen en iedereen die producten verkoopt die voor het kweken van hennep gebruikt kunnen worden.
En wanneer moet iemand “een ernstig vermoeden” hebben. Wie gaat dat bepalen. De rechter ?  Dus indien iemand bij de Gamma een grote partij potgrond koopt plus diverse elektra artikelen te samen dan moet er dus bij de filiaalhouder een ernstig vermoeden bestaan en indien hij de zaak gemist heeft en later wordt een plantage opgerold en het blijkt dat de spullen voor een groot deel bij de Gamma wegkomen is dan die filiaalhouder strafbaar omdat hij het ernstige vermoeden moet hebben gehad.
Dit wetsvoorstel schiet volledig door en is zeer gevaarlijk. Het lijkt op de BIBOB wetgeving waarbij vermoedens als voldoende zijn om geen vergunning te krijgen. De wet BIBOB ligt al enige tijd ter beoordeling bij het Europese Hof. Het Europese Hof dat in andere zaken al eerder heeft uitgesproken dat vermoedens geen veroordelingen zijn die door een rechter zijn uitgesproken. En indien iemand vrijgesproken wordt door een rechter, waarbij dan de vermoedens blijven bestaan, dan mogen die vermoedens van het Europese Hof niet meer tegen die persoon worden gebruikt wat wel het geval is bij de BIBOB wetgeving.
En tenslotte zal iedere ondernemer op ieder product dat gebruikt kan worden voor het kweken van hennep op dat product een sticker plakken om aan te geven dat het product niet bedoeld is voor het kweken van hennep en daarvoor ook niet mag worden gebruikt.
Roken is dodelijk en brengt u en anderen ernstige gezondheidschade toe en is zeer verslavend, maar een verbod op dat dodelijke product. Natuurlijk niet daar trekt de regering veel accijns van evenals van drank en kansspelen.

Onder het aanzetten door een aantal leerkrachten van een school en door het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK) heeft Jeugdzorg Assen zich begeven op een zeer wankel pad en een kinderrechter weten te overtuigen, zonder dat deze de echte feiten en omstandigheden kende, om twee kinderen  (meisje van 11 jaar en een jongen die de dag na het gebeuren 15 jaar is geworden) met spoed uit huis te laten plaatsen.
Dat onmiddellijke uit huis plaatsing vond plaats met behulp van de zogenaamde sterke arm, in deze meerdere politievoertuigen, veel politie en nog veel meer gedoe. En dat alles gedurende langere tijd voor de huisdeur. De jongen werd in huis aangetroffen en afgevoerd in een politievoertuig. Het meisje werd niet direct aangetroffen en de uitleg van de ouders dat zij niet thuis zou zijn werd niet geloofd. De politie ging eerst in alle kamers in huis kijken. En nog geloofden de speurders en Jeugdzorg het niet. Vervolgens werd er door een rechter-commissaris telefonisch toestemming verleend om het huis werkelijk onderste boven te keren. Na een reclameren van de juridische adviseur (JEEJAR) kwam uiteindelijk ook de rechter-commissaris in persoon opdagen bij de woning. Maar wat er niet is kun je ook niet vinden. Dus geen dochter. De jongen werd afgevoerd en ondergebracht in een instelling waar hem alles werd afgepakt en hij werd opgesloten en daardoor ook geen enkel tijdsbesef meer had. Als vermeend slachtoffer opgesloten op de dag dat hij jarig was. En de jongen zit ook nog eens voor zijn examen. Opgesloten en niet meer naar school kunnen gaan een regelrechte ramp.
Hoe is het zo ver  gekomen. Simpel. Een aantal niet medisch gekwalificeerde personen, waaronder leerkrachten, personen van het AMK en Jeugzorg hebben de ouders een stempel opgedrukt zonder  ook maar enige psychologische kennis te hebben om in dat kader een diagnose te mogen stellen. Kindermishandeling en dan in de vorm van psychische mishandeling daar moeten eerst pschychiaters aan te pas komen. En het gaat hierbij niet om kleine kinderen en ook nog eens kinderen met een hoog IQ.  Dat hoge IQ leverde op zich wel problemen op maar niet ten opzichte van de ouders. De kinderen stonden onder behandeling van een psycholoog . Deze behandelende psycholoog had maar één woord over en nog op papier ook voor de actie om de kinderen met spoed uit huis te plaatsen: "belachelijk".
In eerste aanleg was de mening van leraren, AMK en Jeugdzorg blijkbaar voldoende. Een onbestaanbare situatie.  Van de bewuste school is het aan de Medezeggenschapsraad om daar een behoorlijk hartig woordje met de schoolleiding over te hebben en daarover beleid te onwikkelen waarbij de MR instemmings- dan wel adviesrecht heeft. |
Tenslotte heeft vorige week een kinderrechter de zaak nog eens bekeken en er voor gezorgd dat de jongen direct naar huis kon en twee dagen later ook het meisje weer tevoorschijn kon komen en naar huis mocht.  Het is nu tijd om de schuldigen van deze onrechtmatige daad aan te spreken op hun handelen. Te beginnen bij de school.

In het kader van horeca vergunningen en vergunningen betreffende prostitutie inrichtingen kunnen aanvragers om een vergunning in Oost Nederland waaronder Overijssel en Gelderland geconfronteerd worden met iemand van het RIEC. Deze persoon neemt dan het gesprek over van de betreffende gemeente ambtenaar en stelt diverse vragen. Dat kan al zijn in het begin van de horeca aanvraag maar ook in tweede instantie indien de aanvrager wordt gevraagd bij de gemeente te komen om nadere uitleg te geven. In de regel gaan die vragen dan over het zogenaamde BIBOB traject. Veel ambtenaren van de 47 gemeenten in Oost Nederland weten niet welke inhoud de BIBOB wetgeving heeft laat staan wat relevant is. Juist daarom hebben dus al die 47 gemeenten zich aangesloten bij het RIEC. Echter het RIEC Oost Nederland neemt zaken over die niet in het, overeenkomstig het tussen de diverse gemeente, politie en justitie en het RIEC afgesloten, convenant passen. Indien een aanvrager van een vergunning , na een verzoek van een gemeente om voor een gesprek op het gemeentehuis te komen, wordt geconfronteerd met iemand die aangeeft van het Regionale bureau BIBOB te zijn, of aangeeft van het RIEC te zijn en die vervolgens vragen gaat stellen of zelfs het hele gesprek gaat leiden dan is het tijd voor de aanvrager van de vergunning om te vertrekken. En dat is volledig terecht. De betrokken persoon die aangeeft van het regionale BIBOB bureau te zijn of van het RIEC heeft geen enkele bevoegdheid. Deze persoon mag niet bij een gesprek aanwezig zijn noch een vraag stellen aan een verzoeker om vergunning laat staan een gesprek leiden. Iedere aanvrager van een vergunning die daarmee wordt geconfronteerd moet gewoon een klacht indienen bij de gemeente.  Er kan geen enkele andere conclusie worden getrokken dan dat de betreffende ambtenaren van het RIEC hun bevoegdheden overtreden op het moment dat zij zich zelf in persoon met een verzoek om vergunning gaan bezig houden.

Het Gerechtshof heeft op 16 november 2010 een uitspraak gedaan inzake het wel of niet kosteloos beschikbaar stellen van de NEN-normen. De NEN-normen hebben betrekking op ellerlei eisen waaraan moet worden voldaan, met name bij het bouwen. Hierbij dient ook gedacht te worden aan allerlei elektrische installaties die aan die normen moeten voldoen. Om die NEN-normen op te vragen daar moet voor betaald worden en vrij fors.
Een bouwadviesbureau had hier in eerste aanleg de rechtbank aan haar zijde gekregen dat er niet betaald behoefde te worden. Echter het Hof heeft thans anders vonnis gewezen.
Het Hof komt met de opmerking dat de NEN-normen private afspraken zijn en dus niet tot stand zijn gekomen door bestuurlijke besluitvorming. Volgens het Hof zijn het, veelal, geen eisen maar rekenmethodes. En dus mag er geld voor worden gevraagd.
Aan deze uitspraak zit echter nu wel een heel groot vragenteken. Namelijk die van het wel op niet bestuurlijk kunnen opleggen van privaatrechtelijk vastgestelde normen bij een te verlenen vergunning. Is dat dan niet te zien als een onrechtmatige doorkruising tussen privaat- en publiek recht. De afdwingbaarheid van privaatrechtelijke afspraken in de bouwsector door een bestuursorgaan komt daarmee op losse schroeven te staan. Met name nu het Hof heeft aangegeven dat deze NEN-normen geen algemeen verbindende voorschriften zijn en dus de burger niet kunnen binden.
De vergunning verlenende instanties, zoals bij de bouwvergunningen waar regelmatig de toepassing conform de NEN-normen worden voorschreven, moeten zich nu afvragen of dat verplicht stellen van het opvolgen van de NEN-normen nog wel kan. Het zijn volgens het Hof toch alleen maar afspraken in de bouwsector. Daar heeft een bouwende burger niets mee te maken.

In de Tweede Kamer is er sprake voor een soort prijsschieten op leden van de PVV. Het lijkt langzamerhand een Amerikaanse vertoning te worden. Daar wordt al jaar en dag in de politiek met modder naar elkaar gegooid en daar weten ze niet beter.
Maar wat te denken van niet alleen de leden van de Tweede Kamer. De Eerste Kamer is er ook nog. En dan die pas toegetreden senator M. Knip.  Voormalig burgemeester van Almelo en aanhanger van de VVD. Die burgemeester die enkele jaren geleden in strijd met de Gemeentewet een aantal PSV supporters van een terras in de binnenstand liet verwijderen, die daar aanwezig waren naar de aanloop van de voetbalwedstrijd Heracles Almelo- PSV.  De PSV supporters gedroegen zich voorbeeldig en zaten gewoon een pilsje te pakken op een terras. En zonder pardon werd hun vrijheid ontnomen en door de politie, in opdracht van toen burgemeester Knip van Almelo, afvoeren. Wederrechtelijke vrijheidsberoving en dat zonder straf.
Deze burgemeester bleef bezig en in april van 2008 vroeg een horeca onderneemster, net als haar collega’s om een tapontheffing voor haar horeca inrichting in Almelo voor Koninginnedag. De burgemeester weigerde die ontheffing één dag voor Koninginnedag.  De onderneemster had al meer te verduren gehad van de gemeente. Zo moest zij haar terras verwijderen onder dwang van politie en gemeente ambtenaren. Deze dwang werd door de Overijsselse Ombudsman beoordeeld als onbehoorlijk. En het weigeren van de tapontheffing door  de burgemeester werd tenslotte door de rechtbank beschouwd als “Détournement de pouvoir”. Of in Nederlands gezegd, de burgemeester, thans senator in de Eerste Kamer, had van de wet een ander gebruik gemaakt dan waarvoor die wet bedoeld was.
Het hele gemeentelijke optreden heeft tenslotte op maandag 16 juni 2008 geleid tot een actie van de echtgenoot van de onderneemster die nog te boek staat als de gijzeling van Almelo, waarbij de echtgenoot een wethouder en vier ambtenaren van hun vrijheid beroofde. Thans in hoger beroep heeft de advocaat-generaal 14 jaar celstraf geëist. Een burgemeester die mensen van een terras laat slepen door bewapende politie ambtenaren en die misbruik van de wet maakt mag dat blijkbaar zo maar doen zonder enige sanctie. En die zelfde voormalig burgemeester is nu wel senator. Het televisie programma Zembla heeft over dat gijzeldrama een bijzonder en bekroonde uitzending gemaakt waarbij deze, thans senator, toch wel heel bepaalde indrukken over zijn persoon achterlaat. Tijd voor een herhaling op het moment dat het vonnis in hoger beroep van het Gerechtshof Arnhem er ligt ?

Een aantal van 340 Europese Ambtenaren kunnen met vervroegd pesioen. Voor deze ambtenaren is het vervroegde pensioen gesteld op € 9000,00 bruto per maand. Wie wil er op een dergelijke mooie vroege manier nu niet met pensioen. De vraag is hoeveel van de kosten door de Staat der Nederland en dus door u worden betaald. Nederlanders worden geacht minimaal tot 65 jaar en, over een eental jaren op te trekken, tot 67 te gaan werken. De rechtsgelijkheid is weer eens ver te zoeken. En ondertussen maar blijven korten op arbeidsongeschikten en Wajongers. Mensen in de WIA worden door het UWV achtervolgd zelfs al zijn ze 60 jaar geworden.

Te weinig bonnen uitgeschreven een periodiek er af. Zo staat het geschreven. Maar zo zal het nooit uitgevoerd kunnen worden. Ook al zet een agent, al dan niet onder druk, er een handtekening onder.
Bij het aanvaarden van zijn functie is deze onzin nooit op tafel geweest. Een werkgever kan niet zo maar zelf even gaan bepalen dat de verhouding werkgever werknemer anders gaat worden. De CAO wordt gewoon gepasseerd.  Een onbestaanbare actie.
Zelfs het afrekenen van agenten op het te weinig uitdelen van bonnen is in strijd met de CAO en de overeenkomst die de agent ooit met de werkgever is aangegaan.
Indien een werkgever, afdelingshoofd het in zijn of haar hoofd zou halen om iets in dat kader op papier te zetten dan is dat een besluit. En tegen een dergelijk besluit kan een bezwaarschrift worden ingediend en zo nodig kan de agent in kwestie zijn zaak, daarop volgend, bij de bestuursrechter brengen voor een oordeel.
Maar zover zal het waarschijnlijk niet komen aangezien de politiek al heeft aangegeven zich niet te kunnen vinden in dit soort werkwijzen van de politie leiding.
Maar de landelijke politiek laat echter weinig van zich horen bij het verhogen van allerlei boetes. Alsof het verhogen daarvan ook maar iets te maken heeft met de bijbehorende overtreding. Burgers doen er goed aan massaal in bezwaar te gaan tegen opgelegde boetes. Misschien staat er toch nog een landelijke politieke partij op die gaat aangeven dat het zo wel goed is geweest. De regering geeft met de verhoging duidelijk aan dat het niet meer over de overtreding op zich gaat maar puur uit financieel gewin. En straffen uit financieel gewin mag niet.

De monopoly positie van de PTT is van lang vervlogen tijden. TNT heeft daarop de postbestellingen overgenomen. En thans zijn op die markt meer en meer concurrenten er bij gekomen.
Iedereen kent nog wel de uitvoerige discussies over de kledingvoorschriften van de PTT ambtenaren. Ook bij warm weer correct gekleed. Deze zaken haalden de televisie en de kranten. Maar met de liberalisering van de post markt zijn ook de kledingvoorschriften duidelijk vrij geworden. De mensen van TNT lopen allen nog in een bepaald uniform. De vrije mensen op de markt lopen in hun alle daagse kloffie langs de deur en bij warme dagen met een korte broek. De herkenbaarheid wie er aan de brievenbus komt is volkomen verdwenen. Het resultaat is dat er meerdere keren per dag post wordt bezorgd door volstrekt onbekende mensen.